Alles over Ulrich van Gobbel: over een karakter… | rss feed | toevoegen | e-mail nieuwsalarm | Witheet, the power of the new generation. | 2007-03-28 18:15:34
Al veranderen tijd en plaats en is de misleiding nog zo subtiel, een karakter verloochent zich niet. Acte 1: Eind jaren negentig kregen Cor Coster (de schoonvader van Cruijff en zon beetje de uitvinder van het inmiddels gedevalueerde vak van voetbalmakelaar) en ik een urgente aanvraag binnen van de Spaanse voetbalclub Deportivo de La Coruna. De trots van Galicie sommeerde ons om zo spoedig mogelijk een snelle en fysiek sterke rechtsback te presenteren. Na wat gebrainstorm kwamen wij, weliswaar met gerede twijfel, op de naam van Ulrich van Gobbel uit. Van Gobbel speelde op dat moment ietwat ongelukkig (en zichtbaar wat kilootjes te zwaar) voor het dat jaar in de Engelse Premier League acterende Southampton. Daar Van Gobbel over een eigen raadgever beschikte, volgde er eerst wat onderling overleg. Omdat Van Gobbel het Spaanse avontuur wel zag zitten, zonden wij kort daarop een puike videoband (razendsnel opgenomen een-tegen-een duels van een fitte Van Gobbel in de bloei van zijn carriere, met op de koop toe nog een imponerend muziekje op de achtergrond gemonteerd). Hoewel de technische staf van de Spanjaarden openlijk hun bedenkingen uitspraken over de licht corpulent ogende speler, trok de belofte van een extra glaasje whiskey de technisch direkteur van La Coruna net wat soepeler over de streep. De transfervrije speler mocht de club komen versterken en Cor Coster zou zelf overvliegen om de laatste contractbesprekingen te doen. Na stevige onderhandelingen (de specialiteit van Ome Cor) met clubpresident Lendoiro lag er een puik drie-jarig contract voor de speler klaar. Op een terras aan de baai van Coruna zat Coster s avonds goedgemutst aan zijn borrel en belde mij het goede nieuws door. Maar na twee telefoontjes die ikzelf met Van Gobbel pleegde, moest ik Coster een half uur later de krankzinnige mededeling doen dat Van Gobbel toch maar van de transfer afzag. Onmurwbaar verklaarde hij toch maar liever in Engeland te blijven&
Eind jaren negentig kregen Cor Coster (de schoonvader van Cruijff en zon beetje de uitvinder van het inmiddels gedevalueerde vak van voetbalmakelaar) en ik een urgente aanvraag binnen van de Spaanse voetbalclub Deportivo de La Coruna. De trots van Galicie sommeerde ons om zo spoedig mogelijk een snelle en fysiek sterke rechtsback te presenteren. Na wat gebrainstorm kwamen wij, weliswaar met gerede twijfel, op de naam van Ulrich van Gobbel uit. Van Gobbel speelde op dat moment ietwat ongelukkig (en zichtbaar wat kilootjes te zwaar) voor het dat jaar in de Engelse Premier League acterende Southampton. Daar Van Gobbel over een eigen raadgever beschikte, volgde er eerst wat onderling overleg. Omdat Van Gobbel het Spaanse avontuur wel zag zitten, zonden wij kort daarop een puike videoband (razendsnel opgenomen een-tegen-een duels van een fitte Van Gobbel in de bloei van zijn carriere, met op de koop toe nog een imponerend muziekje op de achtergrond gemonteerd). Hoewel de technische staf van de Spanjaarden openlijk hun bedenkingen uitspraken over de licht corpulent ogende speler, trok de belofte van een extra glaasje whiskey de technisch direkteur van La Coruna net wat soepeler over de streep. De transfervrije speler mocht de club komen versterken en Cor Coster zou zelf overvliegen om de laatste contractbesprekingen te doen. Na stevige onderhandelingen (de specialiteit van Ome Cor) met clubpresident Lendoiro lag er een puik drie-jarig contract voor de speler klaar. Op een terras aan de baai van Coruna zat Coster s avonds goedgemutst aan zijn borrel en belde mij het goede nieuws door. Maar na twee telefoontjes die ikzelf met Van Gobbel pleegde, moest ik Coster een half uur later de krankzinnige mededeling doen dat Van Gobbel toch maar van de transfer afzag. Onmurwbaar verklaarde hij toch maar liever in Engeland te blijven& http://witheet.zattevrienden.be/index.php/weblog/article/ulrich_van_gobbel_over_een_karakter/
